7/4/2009 - .::MEHMETÇİK VE CONİ ARASINDAKİ FARK::.

 Kore'de Mehmetçik Ve Coni

 Üzerinden 43 sene geçmesine rağmen Kore Savaşları (1950/1953) hakkında

 pek eser ortaya konamamıştır. Ortaya konulanlar da daha çok askeri

 tarih ve hatırat seklindedir. Oysa Kore'de üç kültür yan yana

 savaşmış, böylece en doğru bicimde "kıyas" yapma imkânı doğmuştur.

 Batı, doğu ve Uzakdoğu kültürleri yani Hıristiyan, Müslüman ve Budist

 askerler aynı safta savaşmıştır. Ayni safta yer almak dostluk ve

 fedakârlık manasına gelirse de Amerikalı askerlerin Türklere karşı bu

 şekilde davranmadığı gayet iyi bilinmektedir. 1950 sonundan 1954'e

 kadar bir Çin esir kampında birlikte kalan Türk Mehmetçik ile

 Amerikalı Coni'yi kıyaslayacağız. Mukayesenin enteresan yönü, her iki

 tarafı da Amerikalıların düşüncesi ile göreceğimizdir.

 1964 senesinde bir Türk askeri heyeti Amerika'ya gider. Orada akşam

 yemeğine misafir oldukları bir Amerikan yüzbaşısı, kütüphanesinden

 "Mc. Call" isimli bir dergi çıkarır. 1958 senesine ait bu dergide Kore

 Savaşları'na ait geniş bilgiler mevcuttur. Bir psikoloji dergisi olan

 "Mc. Call", yukarıda sözünü ettiğim esir kampındaki Mehmetçik ve

 Coni'yi kıyaslamış ve "Anadolu bozkırının ortasında doğan, bin bir

 mahrumiyet içerisinde büyüyen Mehmetçiğin, her türlü imkâna sahip

 Coni'den hangi sebeplerden dolayı üstün olduğunu" cevaplandırmaya

 çalışmış.

 Mc. Call dergisinde anlatılan ve hiçbir Türk'ün hayatını kaybetmediği

 Çin esir kampını bir Türk subayının ifadeleriyle sunuyoruz:

 Bu akında Kızıllar büyük çapta esir almışlardır. Kışta kıyamette

 çeşitli milletlerin askerlerinden oluşan bu büyük esir kafilesine,

 Kızıl Çin ülkesine doğru bir "ölüm yürüyüşü" başlatılır. Hava çok

 soğuk ve karlıdır. Kafilede pek çok hasta ve yaralı vardır.

 Yürüyemeyen esir, yolun bir kenarına çekilir. Kızıl Çinli muhafız

 gelir, takati olmadığından yürüyemeyen bu insana önce tüfek dipçiği

 ile vurur. Yaralı ve hasta bu zorlama ile ayağa kalkıp kafileye

 katılırsa ne ala. Aksi halde hemen kafasına bir kurşun sıkılır ve bu

 zavallı asker orada temelli kalır. Bu sahne her milletten yürüme gücü

 olmayan esir için yol boyunca aynen tekrarlanır. Fakat Türk esirlere

 gelince iş tamamen değişir. Bizden de gücü kesilen, yürüyemeyen ve

 yolun kenarına çekilen olur. Çinli muhafızdan evvel, hemen bizden iki

 uç kişi koşar arkadaşlarını kaldırıp sırtlarına alırlar. Hâlbuki onlar

 da yorgun ve hastadır.

 Kampta Çinlilerin ilk yaptığı iş sudur:

 Birleşmiş Milletlerin ve kendi ülkelerinin esirlere verdikleri tüm

 üniformalar çıkartılır. Yerine üzerinde herhangi bir rütbe alameti

 bulunmayan düz ve tek tip elbiseler giydirir.

 Böylece ilk anda bekledikleri gerçekleşir. Birleşmiş Milletler

 Ordusunu oluşturan çeşitli ülkelerin askerlerinde, rütbesiz olmanın

 getirdiği disiplinsizlik başlar. Rütbe otoritesi yerine pazu kuvveti

 başlar. Yalnız... Bu esir askerler arasında bir grup vardır ki derhal

 Kızılların dikkatini çeker. Bizimkiler... Üniformaları yoktur. Rütbe

 işaretleri bulunmamaktadır. Ama yüzbaşı yine yüzbaşıdır, başçavuş yine

 başçavuştur ve er yine erdir. Aynen eskisi gibi disiplinli bir hayat

 vardır.

 Çinliler 100 esir bulunan her bolüme 15-20 kişiye yetecek yemek

 bırakırlar. Tevzi edilmez, ortaya bırakılır. Kol kuvveti olan aslan

 payını alır. Bizimkiler ise yemekhane nöbetçisi bulundurur, yemek 100

 eşit parçaya bölünür. Her 100 kişiden bir günde bir kişinin doktora

 görünmesine müsaade edilir. İngiliz ve Amerikalı askerlerin güçlü

 olanları bu hakki kullanırken, Türkler, en ağır hastaları doktora

 götürmüşlerdir.

 Çinliler, meşhur beyin yıkama faaliyetine başlarlar. Bunu üç aşamada

 gerçekleştirirler; sert davranış, aç ve susuz bırakma, ikram ve iyi

 muamele ve son olarak da komünizmin anlatıldığı propaganda çalışması.

 Bu faaliyetler sonunda birçok İngiliz ve Amerikalı esirin beyni

 yıkanıp esaretten sonra ülkelerine dönmeyi reddedecek duruma

 getirildikleri halde, bir tek Türk askerinde bu durum görülmemiştir.

 AMERIKAN MC. CALL DERGISI SORUYOR

 Yukarıdaki bilgileri Mc. Call Dergisi, kahramanları tarihleriyle

 ayrıntılı bir şekilde anlatır. Sonunda da Amerikalı ebeveynlere,

 pedagog, psikolog ve sosyologlara sorar:

 "Anadolu bozkırının ortasında doğan, bin bir mahrumiyet içerisinde

 yetişen Türk çocukları, bizim her türlü imkânları, konforu vererek

 yetiştirdiğimiz çocuklarımızla aynı şartlar altında, aynı imtihanı

 geçirdiler. Onlar muvaffak oldular. Bizimkiler birbirlerine ellerini

 uzatmadılar. Birbirlerini korumasını bilmediler. Yalnız kendileri

 için, bencilce yaşamanın örneklerini verdiler. Bu yüzden maddi

 kayıpları oldu. Kızıllardan daha sonraki dönemde de iyi muamele

 görünce, gevşediler ve çözüldüler. Onların rejimlerini beğendiler.

 Ailelerini, vatanlarını unutup, oralarda kaldılar. Nedir bu Türk'ün

 çözülmeyen kuvveti, gücünün sebebi? Nedir bu bizim cemiyetimizin

 zayıflığının, çürüklüğünün sebebi?"

 SEBEP

 Türk ve Amerikalı askerlerin Çin esir kampında gösterdiği farklı

 davranışın sebebini o günleri yaşayan bir Amerikalı çavuştan öğrendim:

 "Hasta ve yaralılar ilk ağız da öldüler. Onları hiçbir inancı

 olmayanlar takip etti, keza ne gariptir ki gençler daha çabuk yok

 oldular.

 Hiçbir zaman yurda dönme ümidini ve Allah'a bağlılığını kaybetmemiş

 olan çavuş Schlichter ölenlerin ekserisinin pisipisine öldüğüne

 inanıyordu.

 Hiçbir şeye fazlasıyla inanmadan büyümüş insanlar vardır. Bunlar,

 kiliseden, okuldan veya ebeveynlerinden bir inanç kazanmamışlardır.

 Manevi güçleri yoktur. Düşman silahla yurda dönüş yolunu kesip, yaşama

 imkânlarını ortadan kaldırınca bunlar şiddet ve korkuyla karşı karşıya

 gelince kendilerine çeki düzen veremezler ve artik yasamak istemezler.

 Kendilerine çeki düzen verebilenler, yaşamak azmini yitirmeyenler

 kurtulabildiler. İnsanların yaşaması bazı inançlara bağlıdır. Bir

 kısmı da sadece Çinlilerden nefret ettikleri için yasamaya

 çalıştılar."

 Elde edilen sonuçlar arasında şu konu gerçekten büyük önem

 taşımaktadır: Amerikan esirlerinin % 50'si olduğu, İngiliz esirleri

 arasında olum miktarı, bir zaman sonra İngiliz hükümeti tarafından

 ciddi olarak ele alınmayı gerektirecek kadar fazla olduğu halde, pek

 az sayıda Güney Koreli yok olmuştu. Türk esirlerinden ise hemen hemen

 hiç ölen yoktu.

 Disiplin, davranış ve teşkilatlanma noksanlığı birçok Amerikalının

 ölümüne yol açmıştı. Bu maddi ve manevi şoktan kurtulabilmek için

 büyük bir manevi güce sahip olmak, kendine güvendiği kadar

 arkadaşlarına da güvenebilmek, bir önder etrafında kenetlenebilmek

 gerekti. Kaya gibi duran İngiliz çavuşlar çok iyi mukavemet ettiler.

 Buna karşı, birlik ve beraberlik inançları daha zayıf olan, genellikle

 fabrika şehirlerinden toplanmış diğer askerler daha az dayandılar.

 Fakat en iyi dayanan Türklerdi

 Türkler, aynı genel kültüre, aynı bilgilere sahip tam anlamıyla

 bağdaşık bir gruptu. Emir komuta zinciri hiçbir zaman bozulmadı.

 Düşmana karşı daima aynı safta kaldılar ve bu nedenle de kurtulmayı

 başardılar.

 Türkler, esir kampında donunu çıkarmadan banyo yapıyor, yanında

 zührevi hastalıktan bahsedildiği zaman utançtan yüzü kıpkırmızı

 oluyordu.

 Komünist muhafızlarla arası iyi olan bir onbaşıyı kendilerine kıdemli

 seçen Amerikalılar gibi secim yapmamışlardı. Türkler arasında kıdeme

 hürmet devam etmekteydi. Her sabah kıdemli olan vazife taksimi

 yapıyordu. Suyu kimin getireceği, odunu kimin kıracağı, hastalara

 kimlerin bakacağı hiçbir zaman problem olmuyordu. Hâlbuki Amerikalı

 doktorlar, astsubaylar ve papazlar hastaları yedireceklere, kendine

 hâkim olamayanları yıkayacaklara veya çalı çırpı getireceklere çok

 defa yalvarıyorlardı, çoğunlukla da; "Sizin benden ne farkınız var,

 kendin yapsana" cevabını alıyorlardı.

 Muhafızlar, Türklerin en kıdemlisini, verilen emirleri yapmadığı için

 cezalandırmakla bir şey kazanmıyorlardı. Zira kıdemde ikinci olan,

 üçüncü olan ve hatta yüzüncü olan idareyi ele alıyor ve fakat tutumda

 hiçbir değişiklik olmuyordu.

 "Çinliler Türklerin de işbirliği yapmasını istedi. Fakat Türkler

 işbirliğinde bulunmadılar. Çünkü her Türkün inancı kuvvetliydi".

 Sorgusu sırasında birlik ve beraberliklerinin sebebini soran Çinlilere

 bir Türk yüzbaşısı şu cevabi vermişti:

 "Bu davranışların kökü, Türk askerinin kışladan aldığı askeri

 terbiyeden evvel, evinde aldığı manevi Türk aile terbiyesine dayanır.

 Biz disiplini anamızdan öğreniriz. Aile içerisinde uygularız.

 Köylerimizdeki kahvelerde, camilerimizde bile davranışlarımızın özel

 bir disiplini vardır."

 Evet, Çin esir kampında Mehmetçik ile Coni arasındaki farklar ve

 sebepleri bunlar. Faklılığın sebebi açıkça görülmüyor mu?

alıntıdır